21.11.2017 18:27
Nawigacja
· Strona Główna
· Aktualno?ci
· Wiadomości
· Ogłoszenia
· Intencje mszalne
· Zapowiedzi
· O parafii
· Historia parafii
· Parafia w liczbach
· Proboszczowie
· Historia osiedla
· Ogólne
· Artykuły
· Forum
· Galeria
· Linki
· Szukaj
· Kontakt
Adres parafii
Wrocław-Pawłowice
ul. Barwinkowa 11
51-251 Wrocław
tel: 71 324-21-21
lokalizacja »
Msze święte
Niedziela08:00
09:30
Pruszowice11:00
12:30
18:00
Dni powszednie18:00
Środa Pruszowice18:00
Intencje mszalne
21 listopada
(wtorek)
18:00++ Rodzice: Anna i Piotr Lubczyńscy; + Grzegorz, + Jan, + Maria; ++ z rodz. Ortyl: Maria, Jan, Bogusław, Stanisław, Ryszard oraz + Apolonia Budziak..
wi?cej »
Księża parafii
Proboszcz Ks. dr Michał MACHAŁ Kan. hon. ex. num. Kap. Koleg. ust. 2006
Wikariusz Ks. mgr lic. Jacek HOŁOWACZ ust. 2013
Historia parafii
Historia parafii Rzymsko-Kataolickiej pod wezwaniem
Najświętszego Serca Pana Jezusa
w Pawłowicach
  Po raz pierwszy słyszymy o Pawłowicach w r. 1260, gdy wrocławski Piast Henryk III wraz ze swym bratem Władysławem zamienili z opactwem św. Wincentego w Ołbinie majątek określony w sporządzonym po łacinie dokumencie jako Paulovici za Popowice.
  Pierwotnie polska nazwa wsi, nieudolnie przekształcona przez Niemców na Pawelwitz (a więc nawet nie na Paulowitz, co niewątpliwie dowodzi, iż polskie wpływy językowe utrzymywały się tu długo), musiała mocno kłuć w oczy hitlerowców, gdyż w r. 1937 zamienili ją na Weldelborn. Swą historyczną nazwę wies odzyskała już po ośmiu latach, w 1945 r.
  Oprócz nazwy miejscowości również dawne dokumenty kościelne potwierdzają, iż rodzima ludność polska, związana z parafią św. Jakuba i św. Krzysztofa na Psim Polu, utrzymywała się w Pawłowicach jeszcze w drugiej połowie XVII w., a prawdopodobnie także o wiele później. Pod koniec XVIII stulecia mieszkańcy Pawłowic byli w większości katolikami, a ci nadal uczęszczali do kościoła na Psim Polu. W pół wieku potem jednak (1845), gdy ludność Pawłowic liczyła 237 osób, katolicy stanowili już mniejszość - było ich 113. W następnych dziesięcioleciach przewaga protestanckich mieszkańców Pawłowic najwidoczniej się zwiększała, gdyż w 1920 r. oni właśnie zdobyli się na wybudowanie na miejscu, u zbiegu dzisiejszej ul. Malwowej i Starodębowej, własnego kościoła. Katolicy natomiast wciąż związani byli ze świątynią w Psim Polu.
  Podobnie też było w pierwszym okresie po wojnie. Coraz liczniej napływająca do wsi ludność polska zastała wtedy opuszczony, nieczynny kościół poewangelicki w stanie skrajnego zaniedbania, zdewastowany. Pawłowice nie należały jeszcze wówczas do Wrocławia (włączenie nastąpiło 31 II 1970), lecz ze względu na zabudowę, w dużym stopniu willową, miały już charakter osiedla przedmiejskiego. Pierwsi polscy osadnicy zajęli się kościółkiem, skutecznie zabezpieczając go przed dalszym zniszczeniem. Słusznie bowiem przewidywali, ze świątynia rychło będzie służyła katolikom. Istotnie tez juz pod koniec 1945 r. zaczął dojeżdżać do Pawłowic ksiądz z Psiego Pola, gdzie w czasie wojny oba kościoły, katolicki i ewangelicki, legły w gruzach, a nabożeństwa zaczęto odprawiac w zaadoptowanej na ten cel świetlicy. Oficjalne przejęcie przez katolików pawłowickiego kościoła poewangelickiego nastąpiło 4 VI 1947r.
  W 1961 r. obiekt doczekał się gruntownego remontu oraz dobudowania dzwonnicy z sygnaturką. 18 VIII 1963 r. powstał w Pawłowicach samodzielny wikariat, a erygowanie parafii pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa nastąpiło 15 V 1965. W roku 1969 proboszczem parafii został ks. Jan Rymarczuk, który podjął trud budowy plebanii przy ul. Barwinkowej; dokończenie tego dzieła, w 1977, przypadło w udziale następnemu proboszczowi, ks. Zbigniewowi Kirszowi. On też, biorąc pod uwagę utrzymujący się szybki rozwój Pawłowic i idący z tym w parze wzrost liczby ludności, doprowadził w latach 1983-1986 do rozbudowy kościoła prawie w dwójnasób.
 Jednonawowy kościół pawłowicki jest obiektem wzniesionym z cegły i otynkowanym. Nad wysokim dwuspadowym dachem krytym dachówką w części zachodniej nad chórem wznosi się wspomniana drewniana sygnaturka z 1961 r. Portal wejściowy oraz ostrołukowy wykrój okien stanowił elementy dośćtypowe dla budownictwa sakralnego lat dwudziestych i trzydziestych. W prostokątnej bryle kościoła wnętrze było rozwiązane w ten sposób, że od wschodu, pośrodku, urzadzono prezbiterium, a po jego obu stronach, od południa, wydzielono zakrystię i rodzaj schowka pod ambonę po stronie północnej. Oba pomieszczenia mieściły się przy tym w obrysie prostokątnej nawy. W ramach rozbudowy z lat 1983-1986 zakrystię i schowek oraz ambonę zlikwidowano, dzięki czemu nawa uległa znacznemu powiększeniu, a jej wnętrze stało się całkowicie prostokątne. Jednocześnie nowe prostokątne prezbiterium wraz z nową zakrystią od południa i salką katechetyczną od północy ( oba te pomieszczenia wystają poza mury nawy) dobudowano po stronie wschodniej. Tak więc do nawy z r. 1920 o powierzchni 18x12 m doszło nowe prezbiterium o rozmiarach 6x8 m oraz salka katechetyczna i zakrystia o podobnych rozmiarach. Dobudowę zaprojektował inż. Jan Rydosz.
  Wnętrze świątyni, tynkowane i pobielone, nakryte jest płaskim stropem, a witraże w oknach, o rysunku geometrycznym, z emblematami religijnymi, należy uznać za dość skromne. Chór po zachodniej stronie wybudowano z drewna. Skromny jest także wystrój i wyposażenie wnętrza. Przy wschodniej lewej ścianie nawy znajduje się pseudogotycki ołtarz, a przy ścianie prawej wielki krucyfiks. Główny ołtarz, współczesny, nowy wolno stojący, urządzono wedle wymagań posoborowych.
  Przed kościołem w nie ustalonym okresie ustawiono dwie kolumny toskańskie, spełniające rolę dekoracyjną. Kościół położony jest malowniczo, wsród starych drzew.
(tekst na podstawie książki " Kościoły Wrocławia"- autor Zygmunt Antkowiak , Muzeum Archidiecezjalne we Wrocławiu 1991 str. 222-225 )
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Wygenerowano w sekund: 0.00 435,085 Unikalnych wizyt